หวังว่า...
วันที่แผ่นฟ้าจรดแผ่นน้ำ
วันที่ตะวันขึ้นพ้นจากขอบภู
วันที่ใบไม้ร่วงหล่นบนพื้นปูน
วันที่สายลมอ่อนพริ้วพัดไหวกระทบหัวใจ
หวังว่า...
ในวันนั้นเราจะได้พบกันอีกครั้ง
ลาก่อน...
โลกเสมือนจริงที่สร้างหลายสิ่งที่ผมฝันให้เป็นจริง
ลาก่อนผู้คนที่นี่
ผู้คนที่คอยเป็นกำลังใจ ยิ้ม หัวเราะ และร้องไห้ไปกับผม
แม้เราจะไม่เคยเห็นหน้ากัน แม้เราจะไม่เคยรู้จักกันเป็นส่วนตัว
แต่พวกคุณเป็นเหมือนความผูกพัน
เสียดายที่คำร่ำลาครั้งนี้
ผมไม่ได้เขียนในที่ที่ผมเติบโตและเฝ้ามองมันมาตลอดระยะเวลา 3-4 ปี
เสียดายที่คำร่ำลาครั้งนี้
ผมต้องเขียนมันในที่ที่ไม่คุ้นชิน คุ้นตา
ไม่สัญญาแต่อยากให้คำมั่น
ว่าสักวันถ้าผมค้นพบที่ทางที่จะเก็บรักษาตัวอักษรของความทรงจำ
ผมจะกลับมาอีกครั้ง
ผมจะกลับมาอีกครั้ง
ในวันที่สายรุ้งทอดตัวโค้งครึ่งวงกลมจากทิศตะวันตกสู่ทิศตะวันออก
ผมจะกลับมาอีกครั้ง
จนกว่าจะพบกันใหม่*