หวังว่า...
วันที่แผ่นฟ้าจรดแผ่นน้ำ
วันที่ตะวันขึ้นพ้นจากขอบภู
วันที่ใบไม้ร่วงหล่นบนพื้นปูน
วันที่สายลมอ่อนพริ้วพัดไหวกระทบหัวใจ

หวังว่า...
ในวันนั้นเราจะได้พบกันอีกครั้ง

ลาก่อน...
โลกเสมือนจริงที่สร้างหลายสิ่งที่ผมฝันให้เป็นจริง

ลาก่อนผู้คนที่นี่
ผู้คนที่คอยเป็นกำลังใจ ยิ้ม หัวเราะ และร้องไห้ไปกับผม
แม้เราจะไม่เคยเห็นหน้ากัน แม้เราจะไม่เคยรู้จักกันเป็นส่วนตัว
แต่พวกคุณเป็นเหมือนความผูกพัน

เสียดายที่คำร่ำลาครั้งนี้
ผมไม่ได้เขียนในที่ที่ผมเติบโตและเฝ้ามองมันมาตลอดระยะเวลา 3-4 ปี

เสียดายที่คำร่ำลาครั้งนี้
ผมต้องเขียนมันในที่ที่ไม่คุ้นชิน คุ้นตา

ไม่สัญญาแต่อยากให้คำมั่น
ว่าสักวันถ้าผมค้นพบที่ทางที่จะเก็บรักษาตัวอักษรของความทรงจำ
ผมจะกลับมาอีกครั้ง

ผมจะกลับมาอีกครั้ง
ในวันที่สายรุ้งทอดตัวโค้งครึ่งวงกลมจากทิศตะวันตกสู่ทิศตะวันออก

ผมจะกลับมาอีกครั้ง

จนกว่าจะพบกันใหม่*